Nieuws

« Terug

Terug naar Togo!

20201216_145246.jpg23 dec

De eerste weken van December waren enorm druk: Ons appartement in Brussel leegruimen en schoonmaken, nog een paar laatste dagen werken, naar NL om afscheid te nemen en veel administratieve dingen regelen. Uiteindelijk sloten we dinsdagmiddag 15 december de deur van ons appartement achter ons dicht…. Diezelfde avond brachten we onze auto naar een kennis in Brussel die de auto voor ons op transport naar Cotonou zal doen… We hebben die nacht overnacht in het ‘zavcentre’ een conferentie complex van de organisatie ‘OM’, vlak bij zaventem airport.

Woensdag om half 12 kwam Johnny (de voorganger van onze gemeente in Brussel) ons ophalen in zijn bus en werden we op het vliegveld afgezet. Met het bewijs van negatieve covidtesten in ons bezit en bewijs van betaling van de covidtesten die we in Lome zullen moeten herhalen hebben we ‘groen licht’ voor de reis. De vliegreis verliep prima. Wel zat het vliegtuig volledig vol ( wat we niet verwacht hadden!). Het was een directe vlucht naar Lome en dus 7 uur na opstijgen landden we veilig in Togo!

Het lange wachten op de het vliegveld in Lome was het moeilijkste gedeelte van de reis, Daarnaast realiseerden we ons dat we een rugtas in het vliegtuig hadden laten liggen….maar het lukte ons niet deze door iemand uit het vliegtuig te laten halen. Uiteindelijk kwamen we rond middernacht aan in het eenvoudige en inmiddels verouderde guesthouse van de SIL in Lome. Op de slaapkamer van de kinderen deed de ventilator het niet en dat is dan net de spreekwoordelijke druppel. Het temperatuurverschil met Brussel is dan ook ruim 30 graden!

Gelukkig lukte het om een matras op de grond te leggen in onze slaapkamer. We konden daar een paar uur een airco aanzetten….net lang genoeg om afgekoeld in slaap te vallen!

We hebben een paar dagen in Lome gewacht op de uitslagen van onze testen…de ‘Togosafe’ app blijkt niet te werken en na 3 tochtjes naar de luchthaven voor de resultaten hebben we eindelijk bewijs dat we wederom allemaal negatief getest hebben! We zijn toen op zaterdag 19 december naar Atakpamé doorgereisd.

 

« Terug

Hoe te geven?

20210117_114900

Nu we een aantal maanden terug zijn in Togo zijn we ons ook weer dubbel bewust van de armoede waar heel veel Togolezen in leven. Ik zal een voorbeeld geven van iets wat met ons gedeeld werd, wat mij koude rillingen over mijn rug gaf. De schoonvader van het meisje wat ons helpt was plotseling erg ziek geworden en was zijn bewustzijn verloren. Het was midden in de nacht, en zijn familie besloot hem naar het ziekenhuis te brengen. Zoals hier vaak gebruikelijk is werd hij achterop een motor gehesen. Een tweede persoon ging ook achterop zitten om zijn bewusteloze lichaam vast te houden.  Helaas had deze man niet goed op de voeten van de zieke man gelet en deze hadden dus….de hele weg naar het ziekenhuis over de grond, de stenen en het asfalt gesleept. Met als gevolg dat de huid van zijn voeten er compleet afgeschuurd was toen hij in het ziekenhuis aankwam. Dit is gewoon een van de vele schrijnende voorbeelden die ik zou kunnen vertellen over de gevolgen van armoede!

Voor ons, als gezin, is er bijna dagelijks de praktische vraag, wie, wanneer en hoe helpen we?? Zouden jullie willen meebidden voor heel veel wijsheid hierin? In het geval van de schoonvader van Marceline was dit duidelijk. We konden meehelpen bij het betalen van de ziekenhuis rekening. En ook was Marceline heel blij met de Yams die ik haar een paar dagen later kon geven toen haar vader, die inmiddels een stuk was opgeknapt, aan haar had gevraagd of ze fou-fou kon maken….

In de praktijk geven Alex en ik bijna nooit geld, maar we helpen vaak door school of ziekenhuis rekeningen te betalen of door een praktisch acuut probleem te verhelpen. Gisteren bijvoorbeeld kwam de vraag of we een broeder willen helpen: zijn motor is kapot en hij heeft geen geld voor de reparatie….hij kan niet meer naar de kerk komen met zijn gezin en niet meer naar de markt om z’n tweedehands kleren te verkopen. Ook is Alex weer gewend geraakt aan het ‘gebiept’ worden. Als gemeente leden of familie hem willen spreken, maar geen krediet op hun telefoon hebben dan laten ze gewoon Alex’ telefoon over gaan in de hoop dat hij hen terug belt.

We waren een poosje geleden ook heel dankbaar dat we de EGCT gemeente heel concreet konden helpen met een belangrijke aankoop. Alweer een poos geleden maakte de nu opgeheven stichting Amenuveva hun laatste geld over naar de kerk in Togo. Al een lange tijd wil de kerk graag een stuk grond kopen. Door op dit stuk grond mais en bonen te gaan verbouwen hoopt de kerk een inkomen te genereren voor voorgangers en diaconie. Na lang zoeken hebben de ouderlingen recent een geschikt terrein gevonden. Ook Alex en konden iets bijleggen en de kerk heeft dus recent, eindelijk een stuk land kunnen kopen!

Wij zijn heel rijk gezegend door onze God en Hemelse Vader die iedere dag voor ons zorgt en ook in de toekomst voor al onze noden zal zorgdragen. Het is voor ons zeker een zegen om hier, ook praktisch, onze broeders en zusters te kunnen helpen!

 

De zegen van nieuwe technologie

20210320_092224

Toen we tussen 2011 en 2016 in Togo was het niet mogelijk om via WhatsApp een fatsoenlijk telefoon gesprek te voeren met het thuisfront. Het internet was langzaam en haperend en eigenlijk alleen goed genoeg voor email en het versturen van kleinen foto’s. Wij hadden dus eigenlijk niet verwacht hier goed internet te hebben….

Maar tijden veranderen…. Ook hier in Togo. Op veel plekken in de stad zie je nu groepjes mensen op een smartphone, in de buurt van een wifi netwerk waar ze voor 200 F (30 eurocent) een paar uur online kunnen. Maar goed, met kleine verwachtingen gingen we in december naar ‘Togocell’ om te informeren over internet. Wat bleek: de verbinding die ons wifi genererend apparaatje geeft is heel goed!! Het is echt een zegen te kunnen video bellen met familie en vrienden in Nederland, en voor Neline en Niek die zo ook makkelijk online educatieve filmpjes kunnen vinden voor hun bijle thuis.  Ook voor de kerk, voor het Bijbel Instituut en voor Evangelisatie biedt dit mogelijkheden. Zo konden de jongeren van de gemeenten in Atakpamé, via een live-Zoom verbinding een Webinar voor jongeren volgen die was georganiseerd door het Bijbel Instituut in Brussel! Wij kochten voor ons vertrek een goede beamer en konden met Pasen, met een grote groep de film documentaire ‘Jesus l’enquete’ (NL: ‘Bewijs Genoeg’), kijken. We hopen dit zeker ook nog een keer te organiseren, speciaal voor studenten in Atakpamé en Lome. Ten slotte hopen we in de toekomst internet beschikbaar te hebben voor studenten van het Bijbel Instituut en in de Christelijke bibliotheek die we hopen te openen.

Gebed echt nodig!

20210321_100254

Vanmorgen bezochten Alexandre en ik een van de kerk plant gemeentes, op 25 km afstand van Atakpamé. Dit kleine kerkje bestaat inmiddels zo’n 7 jaar. Terwijl in de kerken in Atakpamé in het Frans gepreekt wordt, met vertaling naar het Ewe, kon Alex hier preken in zijn moedertaal: Ifè. Aandachtig werd er geluisterd en aan het einde van de dienst uit volle borst gezongen. Neline, Niek en ik begrepen er niet veel van, toch was het mooi hier aanwezig te zijn! Ook hier klonk vanmorgen het Evangelie. Wat mij deze keer opviel was dat er alleen maar vrouwen en kinderen waren. Ik vroeg me af waarom geen enkele man deel uitmaakt van de gemeente? Aan het einde van de dienst kregen wij even het woord. We konden de gemeente groeten en hen verzekeren van onze gebeden. Ik voegde toe dat ik speciaal zou bidden dat de Heere ook mannelijke leden aan de gemeente zou toevoegen. Kort daarna sprak Alex hen gepassioneerd toe….later in de auto vroeg ik hem wat hij toen met hen deelde? Hij heeft deze dames uitgelegd hoe ze inderdaad voor hun en andere mannen uit het dorp moeten bidden….maar ook hoe het Evangelie een veranderende kracht in hun persoonlijke levens moet zijn. Hij heeft hen uitgelegd hoe het Evangelie, het feit dat de Zoon van God Zijn leven voor hen gaf, hun hele houding binnen in hun gezin en naar hun man toe moet veranderen. Ook deze vrouwen zijn geroepen ‘zout’ en ‘licht’ te zijn….iets wat ze van nature niet zijn, en nooit zullen zijn zonder Gods bovennatuurlijke werk van binnen! Ja!, zij en wij moeten bidden en vragen om Gods Geest! Maar ook moeten we beginnen met anders te leven. Zoals we dit lezen in 1 Petrus 3: Zij en wij moeten de gewoonte ontwikkelen om de Heere te heiligen in hun (ons) hart…..dan zullen de mensen om hen (ons) heen  vragen beginnen te stellen….en zullen zij (wij) de gelegenheid krijgen om de reden van de hoop die ze (we) nu gevonden hebben uit te leggen; met zachtmoedigheid en respect. Bidden jullie mee??

 

Scroll naar boven